ANNEMİZİ SEVMEK ZORUNDA MIYIZ?

Psychologies / Mayıs 2017

Gerçekten de annemizi sevmeyebiliyoruz. Ama bunu itiraf etmek çok zor. Çünkü anneliği kutsal, annelerimizi dokunulmaz olarak görüyoruz. O yüzden, “annemi sevmiyorum” demek adeta bir tabuyu yıkmak gibi. İki arada bir derede bocalıyoruz.

"Annemi sevmiyorum”; bunu çok azımız söyleyebiliriz. Bu kelimeler çok güçlü ve hâlâ bir tabu. “Annem ve ben kibar bir şekilde görüşüyoruz, görünüşte normal bir ilişkimiz var” diyor 35 yaşındaki Belgesel Yapımcısı Dilara. “Ancak çok nitelikli bir ilişkimiz yok.” 37 yaşındaki Adnan ise sıkılgan bir şekilde annesiyle samimi ancak tahammülsüz bir ilişkileri olduğunu anlatıyor. Sosyolog Christine Castelain-Meunier, tüm toplumlarda annelerin kutsal kabul edildiğini söylüyor. “Ailelerin parçalanmasıyla birlikte ebeveyn ve cinsiyet kimliklerinde değişiklikler meydana geliyor, dönüm noktası olmaya başlayan bir dönemde yaşıyoruz” diye ekliyor. Birçok değişiklik yaşarken, bilindik ve sağlam şeylere yöneliyoruz. Geleneksel anne imajı da daha dokunulmaz bir hale geliyor. Psikanalist Alain Braconnier, “Annenizin kötü olduğunu söylemek yıkıcı bir şeydir. Bilinçdışında size hayat veren kişi sizin hayatınızı alacak kişi de olabilir” diye açıklıyor. Adını mitolojide intikam için çocuklarını öldüren Medea’dan alan bu duruma Medea kompleksi deniyor. Bununla birlikte Psikoterapist Alain Braconnier birçok masalda zalim kişinin genellikle üvey anne olduğunun altını çiziyor. Bir başka değişle masallarda kin yer değiştiriyor. “Kendi annemize yönelik olumsuz duyguları göstermenin ne kadar zor olduğunu ama bu duyguların da var olduğunu kanıtlar bize bu masallar.”



Psychologies / Seçilmiş İçerikler


Psychologies Sayılar